گوش کن:جاده صدا میزند از دور قدم های تو را

          چشم تو زینت تاریکی نیست

             پلکها را بتکان:کفش به پا کن و بیا

وبیا تا جایی که پریماه به انگشت تو هشدار دهد

            و زمان روی کلوخی بنشیند با تو                  

ومزامیرشب اندام تورامثل یک قطعه اواز به خودجذب کند

       پارسایی است در انجا که تو را خواهد گفت:

بهترین چیزرسیدن به نگاهی است که ازحادثه عشقتر

                           است

           حتی وقتی تو نباشی

                            اگه اشنا بمونی

                                         یا مثل غریبه ها شی

زندگی ادامه داره

            به جلو قصه ی تکرار

                           حتی وقتی نبض ساعت

                                         می خوابه رو دست دیوار

             یا که دفتر شادی

                                 روزی خالی از ورق شه

زندگی ادامه داره

             خوب و بد سپید و مشکی

                             تا زمانی که یه لبخندمی شکفه

                                                    می چکه اشکی

زندگی ادامه داره

                با من و تو

                          بی من و تو

                               این دو سه روز زندگی رو

                                                 بیا همراه دلم شو

                               خاطره هایی که تو دست باده

میرم میرم تاباتنهایی تنهاباشم

                               دیگه میخوام ازخودم ام جداشم

غرورمن پیش توکم اورده

                              بستشه هرچی زخم وطعنه خورده

میرم ولی بدون که بد میکنی

                                   عشقم و ناشنیده رد می کنی

حالا میری که میدونی خرابم

                                   همش دارم فکر میکنم تو خوابم

میرم ولی پیش تو جا میمونم

                                  می خوام هنوزاز عشق تو بخونم

بارون میشم تا بغضمو ببارم

                                 جاده ای نیست پا رو خودم میزارم

یک لحظه نگاهم

                    در وسعت دیدار تو گم شده عزیزترینم

یک چشم به راهت

                          و یک چشم به ان یک اسمان ارزو

چه زیباست گل مریم

                     ولی زیباتر از گل مریم نیز مریمی هست

به رایحه ی یک زندگی ویک دنیا ارزو

                                چه زیباست گلی که مریم است

ولی زیباترین گل مریمی که دیدگان ببینند

                                      گل مریم من است

من دلم می گیرد                  وقتی از فقر سخن می رانند

                                      وقتی از ظلم بشر می گو یند

دیده ام مادری از فقر    

                      جگر گوشه ی خود را به سر راه گذاشت

                        پدری کودک خود را به گدایی وا داشت

من دلم می گیرد        

                            وقتی از ثروت ثروتمندان می شنوم

وقتی از نعش فقیری بد بخت      

                                    که ز سرما و فغان جان داده

بی ترحم گذرند و به هم گویند  

                              که خدا خواست و ما این نشدیم

من دلم میگیرد        

                       وقتی از خنده ی مستانه ی ثروتمندان

                            بهمن درد به کوی فقرا می ریزد

در هم می شکست کاش فقط یکبار اسمان بود و من بودم و

باران وشعری می سرودم به بیقراری باران بهاری کاش

می توانستم تنهایی ام را برای تو معنا کنم و ازگوشه های افق

برایت اواز بخوانم کاش می توانستم در بیشه ای گم نام

زیر سایه شمشادها

همیشه از تو بنویسم کاش..................

با تو بودن

       شروع زیستن است

                   در سرزمین ابی عشق

                                              و از تو گفتن

اغاز رهایی

           فارغ از هیاهو

                           پلک پنجره ای را گشودن

                                             وبا نسیم نگاهت

همسفر بودن

             اغاز پرواز است

                        انجا که اینه غرق بهت قناری است

برایت زیستن            

                              مرگ باورها ست

               YOU INSIDE MY MIND AND           

 IN MY DREAMS I LOVE YOU

                   I HAVE LONG TO SEE THE

                            SUNLIGHT IN YOUR HAIR

با حضور ارزو     

               لحظه های دم به دم            

                                  هم قطار خاطره

همیشه دنبال هم                     

             کفش جنگلها سبز

                       پای جاده های دور        

روی تاریکی راه            رنگ چشمات مثل نور

             روی رقص شاپرک        

                                بوسه روی لبانت         

        دل من می لرزه

روی اسب بالدار            عشق رویایی تو

 کلمات و سخنان عاشقانه !  

هرگز ندیدم بر لبی لبخند زیباى تورا / هرگز نمى گیرد کسى در قلب من جاى تورا

 گل نیست چنین سرکش و رعنا که تویی/ مه نیست بدین گونه فریبا که تویی/ غم برسر غم ریخته آن جا که منم/ دل برسردل ریخته آنجا که تویی

 زندگی دفتری از خاطر هست. یک نفر در شب کم، یک نفر در دل خاک، یک نفر همدم خوشبختی هاست، یک نفر همسفر سختی هاست، چشم تا باز کنیم عمرمان میگذرد ما همه همسفریم

 خوشا دردی که درمانش تو باشی خوشا راهی که پایانش تو باشی خوشا چشمی که رخسار تو بیند خوشا ملکی که سلطانش تو باشی خوشا آن دل که دلدارش تو گردی خوشا جانی که جانانش تو باشی مشو پنهان از آن عاشق که پیوست همه پیدا و پنهانش تو باشی برای آن به ترک جان بگوید دل بیچاره تا جانش تو باشی

 اگر سهم من از این همه ستاره فقط سوسوی غریبی است، غمی نیست. همین انتظار رسیدن شب برایم کافیست

 مهربانا ، سایبانی از جنس اشک و نیاز می خواهم تا سجاده ی دلم را در آن بگسترانم و با دستان خسته قنوتم از تو بخواهم که بر وجود سردم نور نگاهت را بتابانی و گل های زیبای عشق و ایمان را بار دگر در من تازه گردانی....

 هر که عاشق شد جفا بسیار می باید کشید/ بهر یک گل منت صد خار می باید کشید/ من به مرگم راضیم، اما نمی آید اجل/ بخت بد بین، از اجل هم ناز می باید کشید

  شمع می سوزد و پروانه به دورش همه شب/ من که می سوزم و پروانه ندارم چه کنم

 روی هر سینه سری گریه کند وقت وداع/ سرمن وقت وداع گوشه دیوار گریست

 طيار شاعر و از شاگردان و دوستان شهريار در گفت‌و‌گو با فارس گفت: زماني‌كه شهريار براي خواندن درس پزشكي به تهران آمد، همراه با مادرش در خيابان ناصرخسرو كوچه مروي يك اتاق اجاره مي‌كند. آنجا عاشق دختر صاحب خانه مي‌شود. صحبتي بين مادران آن‌ها مطرح مي‌شود و يك حالت نامزدي بوجود مي‌آيد. قرار مي‌شود كه شهريار بعد از ‌اينكه دوره انترني را گذراند و دكتراي پزشكي را گرفت با دختر عروسي كند.

اين شاعر و دوست شهريار تصريح كرد: شهريار رفته بود خارج از تهران تا دوره را بگذراند و وقتي برگشت متوجه شد، پدر دختر او را به يك سرهنگ داده است و آنها با هم ازدواج كرده‌اند. شهريار دچار ناراحتي روحي شديدي مي‌شود و حتي مدتي هم بستري مي‌شود و در اين دوران غزل‌هاي خوب شهريار سروده مي‌شوند.

طيار با بيان اينكه آن دختر بر خلاف شايعات فاميل شهريار نبوده و «عزيزه خانم» همسر شهريار فاميل او بوده است، اظهار داشت: بهجت آباد سابق بر اين تفرج‌گاه تهران بود و مثل امروز آپارتمان سازي نشده بود. اين محل، جايي بود كه بيشتر اوقات شهريار با دختر براي گردش آنجا مي‌رفت. بعد از‌اينكه دختر ازدواج مي‌كند، شهريار يك روز سيزده بدر براي زنده كردن خاطرات آنجا مي‌رود و دختر هم با شوهر و بچه آنجا مي آيند. شهريار با دختر روبرو مي‌شود و اين غزل را آنجا مي‌سرايد:

يار و همسر نگرفتم كه گرو بود سرم 
               تو شدي مادر و من با همه پيري پسرم